Het moet écht anders.

CD&V moet de komende weken op zoek naar een nieuwe voorzitter. Er wacht de nieuwe leider (v/m/x) een grote taak. Het slechte resultaat bij de verkiezingen van 26 mei was dan niet geheel onverwacht, het sloeg in als een bom. Bovendien liet de daaropvolgende Vlaamse regeringsvorming hier en daar wonden na.

Na de verkiezingen fileerden ‘12 apostelen’ de partij en kwamen met een reeks voorstellen om de partijstructuur op orde te zetten: het herwaarderen van de basis, meer sociale media, vernieuwen en verjongen… Allemaal belangrijk, maar werk voor een sterke directeur, HR-manager en een studiedienst die de touwtjes in handen nemen, niet voor een voorzitter.

Onze voorzitter zal keuzes moeten maken over welke koers we willen varen. Een eigen koers. Inderdaad, het ergste wat de partij op dit moment zou kunnen doen is de electorale strategie van andere partijen klakkeloos achterna lopen in het simplistische van-voor-naar-achter-van-links-naar-rechts-spel die de media er makkelijkheidshalve van maken. Of erger, zich laten leiden door een misplaatste heimwee naar een bijbelse partij die de CD&V (en de CVP) nooit zijn geweest.

Het volstaat niet om een politiek voor de komende vijf jaar voorop te stellen. De klimaatverandering, de digitalisering van onze economie en samenleving, het uiteenvallen van de internationale samenwerking: overal heerst onzekerheid en wanorde. We moeten een nieuwe samenleving voor de volgende generaties bouwen. De vraag is dan ook vanuit welke beginselen we aan politiek willen doen? Welk politiek alternatief is er nodig om de uitdagingen van de komende decennia aan te pakken.

Voor mij persoonlijk is CD&V eerst en vooral een onbegrensd geloof in de mens. In het goede van de mens en zijn capaciteiten om problemen op te lossen. Niet het goede van sommige mensen, maar van alle mensen. Het Kerstprogramma (1945) was alvast duidelijk dat “telkens wanneer een probleem moet worden opgelost de partij slechts één maatstaf heeft om de oplossing te kiezen: begunstigt de voorgestelde formule de ontsluiting van een groter aantal persoonlijkheden”. Of om het met de woorden van vandaag te zeggen: hoe kunnen we zoveel mogelijk mensen versterken: psychologisch, lichamelijk, financieel en materieel?

Vandaag moet de partij haar ziel terugwinnen: hoe kunnen we mensen versterken en zich maximaal laten ontplooien. En dat is iets wat je per definitie niet alleen kan. Daarvoor is samenwerking tussen mensen onmisbaar: lokaal en internationaal, maar evenzeer onze verenigingen en andere gemeenschappen, rekening houdend met ieders talent en medewerking. Mensen zelf laten beslissen hoe ze zich willen organiseren en geen overdaad aan regels invoeren. Dat maakt mensen sterker en gelukkiger.

Wie de volgende voorzitter ook wordt, ik hoop oprecht dat zij/hij een CD&V verhaal zal bouwen op ons geloof en keuzes zal maken.

Ten eerste voor welzijn voor iedereen, met rechten en plichten omdat we kiezen voor een samenleving en economie op mensenmaat die zekerheid biedt en mensen de kansen geeft om zich te ontplooien met tijd voor vrienden en familie, met een sterke gezondheidszorg en welzijn, met toonaangevend onderwijs en cultuur. Voor ons gaat gezondheidszorg om mensen, niet om het geld: we willen dan ook meer verpleegkundigen en artsen, meer preventieve geneeskunde en al zeker geen wachtlijsten. Kwalitatief onderwijs voor iedereen: zorgen dat jongeren hun diploma halen op het einde van de rit (en zeker deze met migratie-achtergrond), dat onze universititen beter beloond worden voor onderwijs en dat onze leerkrachten beter gewaardeerd worden. Want wees nu eerlijk, vinden we het normaal dat leerkrachten hun eigen computer moeten kopen voor het werk?

We kiezen voor de jeugd maar koesteren de generaties die Vlaanderen hebben gemaakt en bevestigen het belang van een goed pensioen – we betalen met zijn allen voldoende per maand aan sociale zekerheid dat daar niet aan geknabbeld moet worden. We zijn eerlijk dat voor dat pensioen ook effectief langer zal moeten worden gewerkt. Rechten en plichten.

We geloven dat ook mensen van buitenaf kunnen meebouwen aan de toekomst van Vlaanderen. We kunnen echter niet de ganse wereld opvangen en zijn daarom voorstander van een pro-actief migratiebeleid in eigen land en op Europees niveau. Wie hier woont spreekt Nederlands, integreert zich en krijgt dan ook alle kansen om zich te ontwikkelen. Integratie betekent ook de wetten naleven. Zero-tolerance, maar dan voor iedereen: niet alleen voor Mohammed en Samia in Antwerpen, maar ook voor Roger en Rita in Veurne. Criminaliteit, hoe klein ook, mogen we niet als normaal beschouwen.

 

Ten tweede kiezen voor het klimaat met een duurzame en innovatieve economie op mensemnaat als motor van onze welvaart.

Zowel met het klimaat als met onze economie gaat het op dit moment niet goed. Het klimaat gaat over het voorbestaan van de planeet en van het leven zoals we het nu kennen. De jongeren van vandaag zijn de eerste die de gevolgen van de klimaatverandering zullen meemaken. Wie daar aan twijfelt kijkt beter maar eens naar het groeiend aantal astma-patienten, kijkt beter naar de watertekorten tijdens de zomer… Ondertussen kabbelt onze economie verder en ‘brengt het geld niets meer op’.

Hier ligt een enorme kans die we maar blijven missen – we blijven achterop hinken. We moeten werk maken van een nieuw economisch model dat niet alleen meer jobs maar vooral meer menselijkheid en aandacht voor de planeet brengt. Inderdaad, de kracht van een job is niet alleen het loon op het einde van de maand, maar ook de waardering, de sociale contacten… We zeggen neen tegen de ouderwetse consumptie economie die grondstoffen opgebruikt en afval maakt. We kiezen voor een kringloopeconomie waarin grondstoffen en materialen worden hergebruikt. Niet meer weggooien.

Europa moet zijn rol als klimaatpionier blijven spelen en het voortouw nemen zonder onze levensstandaard aan te passen: beter bouwen, schoner rijden en efficiënter produceren. We kiezen dan ook resoluut voor schone lucht en voor een emissie-neutraal Europa tegen 2050.

Het gebrek aan lange termijn denken in de politiek is shrijnend. Denken we echt dat we eerst dertig jaar lang kunnen nalaten om te investeren in openbaar vervoer om dan plots van de ene op de andere dag de auto te bannen? We klagen dat onze energiefactuur te hoog is maar durven geen duidelijke keuze te maken welke energie we willen. Om de pakweg drie jaar veranderen van gedacht of we al dan niet verder gaan met kernenergie brengt onzekerheid en onveiligheid en zet niemand aan om te investeren in alternatieven. Er moeten keuzes worden gemaakt en gerespecteerd.

We moeten lange termijn keuzes maken en massaal investeren in innovatie en infrastructuur: logistiek, medisch, artificiële intelligentie, toerisme, openbaar vervoer, defensie, energie… en oja, daarvoor mogen onze bedrijven meer bijdragen.

 

Ten derde bewust kiezen voor Europa en internationale samenwerking als tegengewicht voor navelstaarderij omdat we niet vertrekken van het eigen grote gelijk dat in Vlaanderen alles beter is. Hier is de beste plek om te wonen, maar het kan nog beter. De wereld wordt vaker ons dorp en laten ons daar ook zien: we we laten ons uitdagen door anderen om sterker te worden, we verhogen de kwaliteit van het onderwijs en zorgen dat onze studenten meerdere talen spreken, we investeren in de Vlaamse cultuur en dragen die ook uit in de rest van de wereld.

We gaan niet mee in de redenering dat een arm maar onafhankelijk Vlaanderen beter is, maar kiezen resoluut voor een Vlaanderen binnen België en herzien dan ook de keuze voor het confederalisme en durven spreken over herfederalisering. We kiezen resoluut voor sterke internationale en Europese kaders en laten die instellingen ook beslissen.

Tot slot is voor wie politiek voor de mensen doet integriteit en transparantie onontbeerlijk. De particratie in ons land blijft schrijnend. Misschien is het praktisch werkbaar om het land met tien mensen te besturen, het is weinig democratisch. We verdedigen de democratie zowel binnen als buiten de partij.

Het Parlement moet de activiteiten van de ministers beter kunnen controleren. In navolging van de Europese regels moeten ministers eerst worden gehoord in de relevante commissie en maken de ministers al hun bijeenkomsten met lobby-groepen en hun persoonlijke en financiële belangen openbaar. We bouwen de kabinetten af en herwaarderen de administratie. Ook intern wordt de inspraak verbeterd: de ministers geven regelmatig duiding bij het gevoerde beleid en bezoeken tijdens de legislatuur minstens de helft van de afdelingen. We gaan voor kleinere parlementen. Onze parlementsleden hebben objectieven, worden regelmatig geëvalueerd en bezoeken tijdens de legislatuur alle afdelingen van hun provincie.

Kortom, de vraag over de toekomst van CD&V is eigenlijk de vraag over de toekomst van het ganse land: welk soort samenleving willen wij? Laat ons niet leiden door middelmatigheid maar door de woorden van Glaukos in Ilias van Homerus: aien aristeuein – altijd voor beter gaan, het beste van onszelf geven. Laat ons keuzes maken en de lat hoger leggen. Ons niet laten leiden door angst maar door de partij een ziel te geven.

Duizenden christendemocraten staan klaar om aan de slag te gaan en Vlaanderen beter te maken in straten, wijken, dorpen en steden. Zij weten wat er leeft bij de mensen en werken elke dag aan een betere toekomt. Koester hen.

Kortom: de uitdagingen zijn groot, voor de partij, voor het land. Het vertrouwen evenzeer.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s